Budził kontrowersje, jego zmienne orientacje polityczne oburzały Ukraińców, przede wszystkim tych, którzy próbowali naśladować jego wielką kulturotwórczą ofiarność, o czym najlepiej świadczą wydane w Genewie w 1893 zbiory Chliborob i Dzwin.
Związki z Polakami i kulturą polską Z Polakami Kulisz spotykał się na Ukrainie Naddnieprzańskiej, w Galicji i w Warszawie. W 1847 aresztowany w Warszawie za przynależność do Bractwa św. Cyryla i Metodego. W latach 1864–1867 pracował w Warszawie jako członek Komisji do przekładu Praw Polskich. Prowadził badania historyczne w archiwach polskich. Miał wielu przyjaciół wśród Polaków – zaliczali się do nich m.in. prozaik, krytyk literacki, współtwórca polskiej szkoły ukraińskiej w literaturze ojczystej i badacz ukraińskiej twórczości ludowej Michał Grabowski, pisarz i biskup rzymskokatolicki Ignacy Hołowiński, profesor fizyki i chemii w Uniwersytecie Kijowskim Stefan Zimowicz, antykwariusz Konstanty Świdziński. W posiadłości Michała Grabowskiego Aleksandrówce Kulisz poznał Józefa Ignacego Kraszewskiego. Związki z nim były bardzo bliskie. Kulisz utrzymywał też kontakty z polskim historykiem i etnografem z Kijowszczyzny Edwardem Rulikowskim. We Lwowie Kulisza odwiedzili polscy arystokraci: Jerzy Czartoryski i Adam Sapieha.