gdzie panowie gospodarowali prawidłowo, tam nie mógł być cierpiany kozacki wędrowny tryb życia (...) Element kozacki był zaprzeczeniem (...) zasady społeczeństwa, zaprzeczeniem zasady państwaZbigniew Wójcik, Wojny kozackie w dawnej Polsce, Kraków 1989, s. 58.. W 1863 przyjął posadę członka Komisji do spraw przekładu polskich ustaw w Warszawie. Z aprobatą przywitał w 1861 r. skasowanie pańszczyzny w Rosji i ostro protestował przeciwko zakazom wprowadzonym ukazem emskim, ale opublikował Istoriję wossojedinienja Rusi, w której dowodził słuszności ugody perejasławskiejИстория воссоединения Руси, Petersburg 1874.. Krytycznie oceniał spuściznę literacką Szewczenki, ale napisał oświadczenie o zrzeczeniu się ruskiego poddaństwa, choć później je odwołał. W liście do ukraińskiej inteligencji głosił obronę ojczystego słowa – “skarbnicy naszego ducha”, a jednocześnie przychylnie oceniał politykę Piotra I, wierząc, że reformy, w przeciwieństwie do zakończonej fiaskiem walki o niepodległość, doprowadzą do udoskonalenia carskiej państwowości.