Kulisz posłał swoją Kraszanku rusynam i polakam na Wełykdeń 1882 roku (Крашанку русинам і полякам на Великдень 1882 року) do Galicji z nadzieją połączenia we wspólnej misji inteligencji polskiej i ukraińskiej.

W tym czasie propagował etyczne zasady islamu w poemacie Mahomet i Chadyza (Магомет і Хадиза, 1883) i dramacie Bajda, kniaź Wysznewećkyj. (Байда, князь Вишневецький, 1884). Tłumaczył dzieła Szekspira, Goethego, Byrona, przygotował do wydania trzeci tomik swoich poezji Dzwin (Дзвін). Kończył historiograf. pracę w 3 tomach Otpadienije Małorossii ot Polszy (Отпадение Малороссии от Польши).

We wczesnym etapie twórczości był przychylny romantycznej idei kozakofilstwa oraz wierny przekonaniu, że połączenie Rosji i Ukrainy było prawym aktem historycznym. Jednocześnie K. zachwycał się duchownym arystokratyzmem kozackiej starszyzny, a pod koniec życia był przychylny orientacji turkofilskiej. Nie pozostawał także nie krytyczny w stosunku do kozaczyzny, pisał m.in.: Gdzie mieszkali Kozacy, tam była niemożliwa prawdziwa gospodarka;