Krytycy wielokrotnie podkreślali, że przy niewielkiej liczbie postaci i prostym schemacie fabularnym dramat osiąga wyjątkową klarowność i spoistość kompozycyjną, uznawaną za jedną z najlepszych w dorobku Schillera.
Równie istotną rolę odgrywa język dramatu, wyraźnie zróżnicowany w zależności od postaci: prosta, niekiedy potoczna mowa Millerów kontrastuje z patetycznym, wzniosłym stylem zakochanych, który – mimo młodego wieku bohaterów – zdradza literackie inspiracje, zwłaszcza wpływ Gottholda Ephraima Lessinga i jego Emilii Galotti. Autor jednego z przekładów, Artur Maria Swinarski, pisze w przypisie: Luiza i Ferdynand mówią specjalnym językiem autorów „burzy i naporu”, a wypowiedzi ich są cytowanymi przez Schillera z pamięci fragmentami ich dzieł. W 1933 roku Tadeusz Boy–Żeleński tak pisał o języku Schillera:
Tło mały|Portret Schillera namalowany przez Antona Graffa w latach 1786–1791 mały|Pomnik Schillera, zaprojektowany przez Carla Cauera, na Schillerplatz w Mannheim. Pomnik został umieszczony w 1862 roku przed Starym Teatrem Narodowym, w którym Schiller wygłosił referat pod tytułem: Teatr jako instytucja moralna.