Dźwięk Dźwięk cynku łączy w sobie piękno dźwięku instrumentów dętych blaszanych i drewnianych – jasna, ale miękka barwa, zbliżona do barwy głosu ludzkiego, dobrze stapiająca się z głosami, organami i innymi instrumentami dętymi i smyczkowymi, „jak promień słońca, przebijający cienie” – jak pisał w roku 1636 Marin Mersenne w swoim dziele Harmonie Universelle.
Rozpiętość dynamiczna dźwięku cynku jest bardzo duża – może grać forte jak trąbka i piano jak flet prosty.
Technika gry Gra na tym instrumencie jest niezwykle trudna – miniaturowy, wąski lejowaty ustnik z wąską krawędzią powoduje szybkie zmęczenie warg. Wypracowanie dobrego brzmienia wymaga wieloletniego codziennego ćwiczenia. Intonacja jest chwiejna, więc czysta gra także wymaga wielkich umiejętności. Z tych względów był to zawsze instrument profesjonalnych muzyków.
Na podstawie ikonografii historycznej można sądzić, że ustnik często przykładano do warg z boku w pobliżu kąta ust, gdzie wargi są węższe, a nie centralnie, jak w innych instrumentach ustnikowych.