W drugiej edycji Vasari zarzuca koncepcję cyklu rozwojowego, ponieważ sztuka Odrodzenia po śmierci Michała Anioła nie upada, lecz twórczość Michała Anioła jest kontynuowana przez jego uczniów i naśladowców. Linię rozwojową, której apogeum stanowi Michał Anioł kontynuują jego następcy. Zamiast abstrakcyjnego cyklu rozwojowego, w którym sztuki odradzają się, proponował koncepcję miasta wybranego, gdzie kolejno nastąpią „przypływy” i „odpływy”.
Periodyzacja sztuki renesansu okres dziecięcy – XIV w. – trecento, najlepszym wyrazem jest sztuka Giotta okres młodzieńczy – XV w. – quattrocento, najlepszym wyrazem jest sztuka Masaccio, Donatella i Brunelleschiego okres dojrzały – XVI – cinquecento, najlepszym wyrazem jest sztuka Leonarda i Rafaela Renesans rozwija się od stylu nienaturalnego (XIII w.) po realizm (Michał Anioł).
W pierwszym wydaniu Żywotów autor pisze, że cała historia sztuki renesansu była wyrazem podążania artystów do ideału, a sztuki do jej przeznaczenia. Twierdzi, że artysta kształtowany jest przez otoczenie, istotny wpływ ma charakter epoki w jakiej tworzy. Widzi zależność pomiędzy artystami (wpływ mistrza na ucznia, styl środowiska artystycznego np.