Pozwolił Prometeuszowi, który sam przewidział zagładę, powiadomić wybrańców o swych planach, a także doradzić budowę schronienia na czas katastrofy, gdy syn odwiedził go w górach Kaukazu.
Wedle jednej z wersji, podawanej przez Parandowskiego, schronili się w czółnie. Inna opowiada o drewnianej skrzyni, unoszącej się na powierzchni wody. Pierre Grimal używa tu nawet określenia arka. W każdym razie ten prymitywny „statek” wybudował za radą ojca Deukalion. Do budowy skrzyni Deukalion użył drewna akacjowego. Zgromadził też w nim zapasy żywności. Staruszkowie drżeli ze strachu. Spędzili tak dziewięć dni i dziewięć nocy, aż ich łódka stanęła na szczycie Parnasu. Ta wersja mitu pochodzi z połowy drugiego wieku p.n.e. Graves podaje, że arka przybiła do gór Tesalii (Otrys). Jest to wersja starsza. Podawane są również Etna i Athos. Swoją wersję mitu posiadali Ateńczycy, uznając, że w czasie powodzi Deukalion popłynął (a nawet przybiegł pieszo) z Likorei właśnie do ich miasta.