Surowa reguła pustelnicza wywoływała jednak serię napięć z mieszkańcami, ponieważ członkowie zgromadzenia chcąc chronić swoją izolację, odmawiali kobietom prawa wstępu i przejścia przez swoje ziemie. Co więcej, wywłaszczali lokatorów z okolicy, co kończyło się kłótniami i procesamiSophie Hasquenoph, "Histoire des ordres et congrégations religieuses en France du Moyen Âge à nos jours" (Historia zakonów i zgromadzeń religijnych we Francji – od średniowiecza po współczesność), Champ Vallon, 2009.
Pierwszy klasztor Zabudowania klasztorne zostały podzielone na dwa zespoły: Dom Niższy zgromadzenia, czyli Correrie, który mieścił pomieszczenia dla braci, warsztaty lub budynki gospodarcze, oraz Dom Górny – dla przeora i ojców zakonnych. Typ zabudowań stał się wzorcowy dla kolejnych domów klasztornych, choć począwszy od XIII wieku, dostosowywano zabudowania poszczególnych klasztorów do klimatu i warunków w których działały. Z zabudowań pierwotnego klasztoru, który został zbudowany dwa kilometry wyżej od obecnego, nic nie zostało. Przypuszcza się, że pierwsze konstrukcje były drewniane, z wyjątkiem murowanego kościoła konwentualnego,Najstarszy i jedyny znany opis klasztoru zostawił Guibert z Nogent około 1114 roku.