Dowiadujemy się z niego o ciągu cel z krużgankiem, kościele i refektarzu oraz o obecności dużej kuchni i dodatkowym budynku zebrań konwentu. Nic nie wiadomo o rozkładzie tych budowli. Guibert z Nogent podkreślił, że w konwencie była bieżąca woda, dostarczana do każdego budynku.
Zniszczenie pierwszego klasztoru 30 stycznia 1132 roku, 48 lat po przybyciu Brunona lawina skalna z masami śniegu zniszczyła pierwszy klasztor. Kronikarz zapisał: „W dwudziestym trzecim roku przeoratu Guigues niesamowita masa śniegu, pędząca z wysokich skalistych szczytów z nagłą gwałtownością, unosiła w swoim przerażającym wichrze i pogrzebała pod swoją ogromną masą wszystkie cele zakonników – z sześcioma mnichami i nowicjuszem – z wyjątkiem jednego,." (Chronique Magister).
Drugi klasztor i kolejne przebudowy Po katastrofie Guigues (znany także pod imionami Guigues du Chastel, Guigo de Castro i Guigo z Saint-Romain), będący piątym przeorem klasztoru, zdecydował o przeniesieniu zabudowań dwa kilometry niżej – do niecki położonej między dwoma wzgórzami, w miejsce, gdzie nawet w środku lata słońce pojawia się nad wzgórzami bardzo późno (śnieg pozostawał tam do maja, o dobre półtora miesiąca dłużej niż w okolicach obecnego klasztoru).