Wprowadził też nowe zasady dotyczące liczebności konwentu: ograniczył liczbę mieszkańców pojedynczego domu zakonnego do 12 ojców i 16 braci. Ale sukces zakonu, zwłaszcza w XIII i XIV wieku, doprowadził do przekroczenia tej zasady. Prace budowlane zostały zakończono już po roku – konsekracją nowego kościoła 13 października 1133 r.Joseph Barbier, La Chartreuse de Bosserville, Wydawnictwo Uniwersyteckie dw Nancy, 1985, str. 22.Klasztor w tej konfiguracji zabudowań przetrwał mniej niż dwa wieki. Zabudowania klasztorne pomiędzy rokiem 1320 a 1676 płonęły ośmiokrotnie. Każdorazowo odbudowa modyfikowała wygląd kompleksu. Tylko jeden z pożarów był wywołany celowo – 5 czerwca 1562 roku podczas trwania wojny religijnych. Brak środków przeciwpożarowych, a szczególnie zwyczaj pokrywania dachów gontami lub dachówkami z drewna świerkowego skutkował podczas pożaru z roku 1676 największymi zniszczeniami. Zakon podjął jednak po raz kolejny wysiłek odbudowy.