W 1934 rozwiązano Zarząd Osiedla, a jego obowiązki przejęło Towarzystwo Przyjaciół Osiedla „Wilga nad Wisłą” z siedzibą w Warszawie. Towarzystwo zrealizowało szereg inwestycji, m.in. budowę 10 km drogi bitej, uruchomienie stacji meteorologicznej oraz straży leśnej. Rozpoczęto prace nad utworzeniem całorocznego domu wypoczynkowego i sanatorium klimatycznego. Na terenie należącym do Zrzeszenia „Współpraca” powstał ośrodek wypoczynkowy z budynkami murowanymi, w którym przebywało latem kilkadziesiąt osób. W 1937 wybudowano kaplicę pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, którą erygowano dekretem biskupim w 1938. W czasie II wojny światowej Osiedle uniknęło większych zniszczeń. W części domków zamieszkali właściciele, natomiast Niemcy utworzyli przy kasynie obóz pracy dla Żydów. 27 lipca 1944 Osiedle zostało wyzwolone przez Armię Czerwoną. Tereny osiedla stały się bazą wojsk radzieckich i I Armii Wojska Polskiego. Zakładano transzeje, stanowiska ogniowe oraz szpitale polowe. Część poległych żołnierzy pochowano na terenie osiedla. Działania wojenne spowodowały zniszczenie zabudowy i drzewostanu.