okaz neotypowy został schwytany w pobliżu dużego miasta Palembang na Sumatrze, a następnie przewieziony do ogrodu zoologicznego w Rotterdamie w Holandii, gdzie był wystawiony na widok publiczny aż do jego śmierci 29 lipca 1931 roku. Podgatunek borneensis został po raz pierwszy opisany zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego w 2011 roku przez międzynarodowy zespół biologów (Holendrzy Andreas Wilting i Yvonne J.M. Kemp, Duńczyk Per Christiansen, Brytyjczyk Andrew C. Kitchener, Malezyjczyk Laurentius Ambu i Niemiec Jörns Fickel). Miejsce typowe to Baram, Sarawak, Borneo. Okaz typowy to czaszka i skóra dorosłej samicy (sygnatura BMNH:Mamm:1903.4.9.2) ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, zebrany 14 maja 1902 roku przez Charlesa Hose’a.
Przez długi czas N. diardi traktowany był jako podgatunek N. nebulosa, zidentyfikowany w 2007 na podstawie badań DNA jako odrębny gatunek, który oddzielił się od N. nebulosa 1,4 miliona lat temu. Na podstawie analizy genetycznej wyróżniono dwa podgatunki N. diardi. O ile początkowe rozróżnienie panter mglistej i sundajskiej oparto na dowodach genetycznych i odmiennościach łat, niedługo potem znaleziono liczne inne cechy odróżniające od siebie te gatunki, w tym dotyczące budowy czaszki, żuchwy i zębów.