kupili w roku 1278 ten majątek i przenieśli swoją siedzibę do również kupionego z rąk czeskiego króla Przemysła Ottokara zamku we Frýdlantcie - domenę taką nazwano wówczas "Państwo Frydlantckie". thumb|Henryk I - książę Jawora. Piastowski pan tej części Łużyc Od 1307 roku miejsce religijnie zależało od archidiakona Budziszyna. W tym czasie tutejszy okręg Zagost (ówcześnie Gau Zagost) obejmował posiadłości diecezji miśnieńskiej w południowo-wschodniej części Górnych Łużyc, w tym i jej czeskie posiadłości wokół Frýdlantu.
Po śmierci władcy Czech Wacława I w 1253 r. większość jego posiadłości na Górnych Łużycach została przejęta przez jego brandenburskiego zięcia, Ottona III Pobożnego. Otto III posiadł tę krainę dzięki swemu małżeństwu z Beatrycze, córką króla Wacława I. Jej brat, a król czeski Przemysł Ottokar II, nie płacąc Ottonowi III sumy pieniężnej odpowiedniej jako dar ślubny dla swej siostry, postanowił w zamian przekazać szwagrowi jedną z podległych sobie ziem. thumb|left|Herb Księstwa jaworskiego w czasach Henryka ITym sposobem, na niemal 70 lat, większość późniejszych Górnych Łużyc dostała się w posiadanie margrabiów z dynastii askańskiej, ale w 1319 r. na Waldemarze Wielkim dynastia von Ascharia wygasła.