Przez cały ten czas rynek pełnił ważną rolę kulturalno-handlową dzielnicy, leżąc blisko rozwijającej się osady Bałuty, jako centrum północnej części miasta Łodzi, a do czasu pierwszej wojny światowej stanowiąc wysunięty najdalej na północ zakątek całego miasta.
II wojna światowa W dwudziestoleciu międzywojennym rynek pełnił rolę reprezentacyjnego placu, pozbywając się funkcji stricte handlowej. W okresie II wojny światowej ta zamieszkana przez Żydów okolica weszła w skład łódzkiego getta. Po jego likwidacji otaczające rynek domy zostały częściowo rozebrane, likwidując praktycznie południową część Starego Miasta, na południe od ulicy Podrzecznej.
Czasy PRL Prace rozbiórkowe były kontynuowane przez władzę ludową po 1945 roku, w celu nadania placowi nowego kształtu architektonicznego i dokonania miejscowej rewitalizacji. Do połowy lat pięćdziesiątych XX wieku wzniesiono nową zabudowę Starego Rynku w formie uproszczonego historyzmu socrealistycznego o trzech kondygnacjach, stromych dachach i z podcieniami na parterze, mając na celu czytelność placu i nadanie mu kameralnego charakter. Autorem projektu zabudowy Starego Miasta i jego rynku był Ryszard Karłowicz wraz z zespołem projektowym.