Pamięcią zastosowaną na początku (w 1951) w maszynie były rury elektrostatyczne działające podobnie do ekranów CRT, tylko że dane były odczytywane z ekranu i wysyłane ponownie na niego z ewentualnymi zmianami, było to możliwe, gdyż elektrony uderzające w ekran pozostawiały na jego powierzchni ładunki które dało się odczytać. Jednak taka pamięć była zbyt wolna i zawodna, więc Forester próbował znaleźć coś lepszego, ostatecznie wymyślił pamięć ferrytową (zgłosił na nią patenty w latach 1950 i 1951). Została ona pierwszy raz wykorzystana właśnie w komputerze Whirlwind I w 1953 roku co znacznie wpłynęło na jego wydajność (czas dostępu do pamięci spadł z 25 do 9 mikrosekund).
Sieci obrony powietrznej Po podłączeniu do eksperymentalnego krótkofalowego radaru wczesnego ostrzegania na Hanscom Field przy użyciu sprzętu Jacka Haringtona i komercyjnych linii telefonicznych, samoloty były śledzone przez Whirlwind I. Następnie powstał komputerowy system obrony powietrznej Cape Cod System, w którym Whirlwind I przetwarzał dane z długodystansowego radaru AN/FPS-3 i w czasie rzeczywistym śledził samoloty, wspomagał operatorów w przygotowywaniu poleceń i wspierał pilotów myśliwców przechwytujących.