W zmieniającej się sytuacji geopolitycznej arystokracja tatarska zaczęła myśleć o zdobyciu Ukrainy dla Chanatu. Jednak propolski chan Mehmed IV nie chciał zrywać sojuszu z Rzecząpospolitą, co na początku 1666 roku doprowadziło do buntu wśród tatarskiej arystokracji. Ponieważ Ukrainą zainteresował się także wielki wezyr Imperium osmańskiego Ahmed Köprülü, na pomoc buntownikom przybyły wojska tureckie. Ostatecznie w marcu Mehmed IV został obalony, a na tronie zastąpił go wrogi Polsce Adil Girej. O podporządkowaniu sobie Ukrainy zaczęła myśleć już nie tylko arystokracja tatarska, ale także Turcja.
Jednocześnie elity kozackie na Prawobrzeżu nie mogąc zaakceptować podziału Ukrainy między Rzeczpospolitą i Moskwę, siłą rzeczy zaczęły ciążyć ku południowemu sąsiadowi (Chanatowi i szerzej Imperium Osmańskiemu), w protekcji którego widziały szansę na uratowanie swojej państwowości i jedności kraju.