Nierodka rekonstruował eutyfronikę w dwóch aspektach: scjentystycznym (naukowym) i moralistycznym. W pierwszym ujęciu miała ona badać zmiany zachodzące w psychice człowieka pod wpływem długotrwałego stosowania nowych procesów technicznych, materiałów i urządzeń, które ułatwiają życie, ale mogą prowadzić do skutków niezamierzonych. W drugim ujęciu miała wskazywać, jak chronić środowisko psychiczne człowieka przed alienacyjnym i frustracyjnym wpływem dynamicznie rozwijającej się techniki.
Janusz Czerny zwracał uwagę, że zawężenie eutyfroniki wyłącznie do relacji człowiek–technika może być niewystarczające, ponieważ problem świata wartości pozostaje aktualny także poza bezpośrednim kontekstem techniki. Proponował możliwość szerszego rozumienia eutyfroniki, obejmującego również relacje jednostki ze zbiorowością oraz odniesienie wartości do bańkowskiego „teraz”.
Założenia W ujęciu Bańki i jego komentatorów eutyfronika koncentrowała się na napięciu między rozwojem techniki a integralnością psychiczną i aksjologiczną człowieka. Nie oznaczała prostego odrzucenia techniki, lecz próbę ustalenia takich kryteriów jej wartościowania, które uwzględniałyby dobro człowieka jako osoby.