Postanowienia Rozpatrując postanowienia przywileju, Marceli Handelsman postuluje, aby oprzeć się na wersji dokumentu oznaczonej przez niego jako Cz.II, gdyż zawierając postulaty szlacheckie, była najbardziej nowatorska i najlepiej reprezentowała aktualny stan świadomości politycznej ówczesnych elit. Przed przejściem do szczegółowych zapisów dokumentu, wspomniany historyk zwraca uwagę na zmianę tytulatury, którą został określony Władysław Jagiełło - w 1386 roku występował on jako tutor et gubernator regni, podczas gdy w 1388 roku nazwany już jest rex Polonie.. Litivanie princeps supremus..., co jasno dowodzi zmiany jego postrzegania przez polskich możnych. Same zaś postanowienia przywileju stanowiły jak następuje:
kościoły uzyskały zapewnienie utrzymania praw i wolności, z których korzystały dotychczas. Szlachta zdobyła podobne zapewnienie co do praw i nadań z czasów Kazimierza Wielkiego i Ludwika Andegaweńskiego, z tą różnicą względem przywileju krakowskiego, że zniknęła klauzula pozwalająca władcy kwestionować nadania niezgodne z interesem państwa. król zobowiązał się, aby nie powierzać urzędów lokalnych obcokrajowcom. Było to powtórzenie zapisu z przywilejów: koszyckiego i krakowskiego, lecz tym razem władcy udało się usunąć zapis o kontrolnej roli ogółu szlachty względem kandydatów.