Władzę w kraju próbował kilkukrotnie przejąć w drodze rebelii generał Francisco Ferrera.
W 1924 roku na krótko władzę objął wywodzący się z prawicy Tiburcio Carías Andino, został on jednak odsunięty od władzy – doprowadziło to do kolejnych starć oraz wojny domowej. W 1932 roku starcia zakończyły się ustanowieniem dyktatury Caríasa Andino, która trwała do 1948 roku. Dyktator ustabilizował kraj, jednocześnie jednak doprowadził do nasilonych represji opozycji a okres jego rządów to czas kryzysu gospodarczego. W 1933 roku doszło do konfliktu gwatemalsko-honduraskiego. Gdy w 1948 roku dyktatura upadła, władzę przejęli umiarkowani konserwatyści. Lata 40. i 50. były okresem destabilizacji, konfliktu między prawicową Partią Narodową a liberałami oraz licznymi strajkami i wystąpieniami chłopów. Od lat 50. XX wieku coraz większą rolę w polityce odgrywa armia a władze na krótko przejęła junta wojskowa. W 1957 roku odbyły się wybory prezydenckie, które zwyciężył Ramón Villeda Morales. Villeda Morales przeprowadził reformę rolną i zwiększył politykę interwencji państwa w gospodarce, co doprowadziło do konfliktu jego rządu z oligarchami, Stanami Zjednoczonymi i armią. Armia próbowała odsunąć od władzy Villeda poprzez częste próby puczów. Villeda ostatecznie odsunięty został od władzy w wyniku puczu z 1963 roku.