W 1715 roku, ujawniła się daleko idąca różnica zdań między Heinsiusem a Slingelandtem, co do koncepcji polityki zagranicznej po zakończeniu wojny o sukcesję hiszpańską. Heinsius skłaniał się ku przyjaźni z Francją i jej regentem Filipem II Orleańskim. Slingelandt był daleko mniej podejrzliwy wobec zamiarów brytyjskich i zachęcał do wstąpienia w sojusz obronny z Wiedniem i Londynem w swym tekście: Consideratien over de defensive alianten, welke jeegenwordig aangeboden worden aan den Staat in conjunctie met Groot Britannien. Slingelandt obawiał się tego wplątania Republiki w sprawy włoskie, jeśliby przyjęła ona na siebie zobowiązania sojusznicze wobec cesarza.
Na sesję Stanów Generalnych przygotował (28 listopada 1716 roku do 14 września 1717. serię pism dotyczących propozycji politycznej centralizacji Republiki. Van Slingelandt miał zdecydowanie republikańskie poglądy i starał się utrzymać Dynastię Orańską z dala od politycznych decyzji. Simon van Slingelandt był sekretarzem rady stanu (Secretaris van de Raad van State, 1690–1725), a następnie generalnym skarbnikiem unii (Thesaurier-Generaal van de Unie, 1725–1727). Ponieważ był znany z reformatorskich zapędów;