zwłaszcza zaś chęci ograniczenia władzy Orańczyków musiał przed przyjęciem na te urzędy przysiąc, że nie będzie zmieniał panującego ustroju. Slingelandt był mocno oburzony, lecz przystał na to. Mimo to odnotował wiele sukcesów, zwłaszcza w polityce zagranicznej. Udało mu się nadać swemu państwu (po raz ostatni w dziejach) wielkie znaczenie na arenie międzynarodowej. Pod względem ideologicznym Slingelandt był typowym holenderskim republikaninem, ale i w pewnym sensie konserwatystą, ponieważ jako przedstawiciel klasy rządzącej nie starał się zmienić ustroju państwa, lecz wzmocnić efektywność pracy administracji poprzez centralizację i utworzenie ministerstw z prawdziwego zdarzenia o szerokich kompetencjach, których decyzje byłyby słuchane na równi przez patrycjuszowskich urzędników wszystkich siedmiu prowincji tworzących Republikę.
Generalny skarbnik W latach 1725–1727 Slingelandt był generalnym skarbnikiem Republiki. Slingelandt miał wątpliwości związane ze swoim zaawansowanym wiekiem (miał już 61 lat) i kiepskim zdrowiem. Jednak gdy 27 października tego roku zmarł Jacob Hop, Slingelandt został nowym thesaurier-generaal van der Unie. Jako skarbnik, zachował wpływ na sprawy zagraniczne.