W 1848 roku trafił na linię frontu wojny z Danią, gdzie na czele Batalionu Strzelców Gwardii walczył w Szlezwiku.
W 1849 roku został szefem sztabu III Korpusu Armijnego i otrzymał stopień podpułkownika (niem. Oberstleutnant). Dwa lata później awansował na pułkownika (niem. Oberst), a w 1855 roku dowodził 5. Brygadą Piechoty. Jeszcze w tym samym roku został dowódcą 3. Brygadą Piechoty Gwardii i został generałem majorem (niem. Generalmajor). Rok później został przeniesiony do Ministerstwa Wojny, gdzie stanął na czele Departamentu Ekonomii Wojskowej. W 1858 roku objął dowództwo nad 5. Dywizją Piechoty, co wiązało się z awansem na generała porucznika (niem. Generalleutnant).
Po wybuchu wojny duńskiej został szefem sztabu korpusu prusko-austrakciego dowodzonego przez feldmarszałka Friedricha von Wrangla. Wziął wówczas udział w bitwach pod Fredericią i Dybbøl. Po zakończeniu działań wojennych mianowany gubernatorem okupowanej Jutlandii, a w 1865 roku objął stanowisko dowódcy VII Korpusu Armijnego i awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie).