(modificato), który posiadał skrzydła składające się z pięciu części, łatwo rozmontowywane do hangarowania. Po wojnie oryginalna wersja Ca.3 otrzymała oznaczenie fabryczne Ca.33, a wersja powojenna (zmodyfikowana) – Ca.36. Jeden samolot powstał w wariancie sanitarnym Ca.36S dla 8 noszy. Ogółem we Włoszech zbudowano ok. 650 samolotów rodziny Ca.1/2/3.
W lutym 1915 roku licencję na produkcję samolotu sprzedano do Francji, gdzie podjęto produkcję w zakładach REP (Robert Esnault-Pelterie) pod oznaczeniem CEP 1 B2 (od Caproni Esnault Pelterie). Były one napędzane dwoma silnikami rotacyjnymi Le Rhône 9C lub 9J o mocy 80 KM i silnikiem gwiazdowym Salmson Canton-Unne 9R 130 KM, przez co dysponowały mniejszą mocą, niż oryginał. Wyprodukowano tam w latach 1915-1918 prawdopodobnie 89 sztuk (ostatnia seria prawdopodobnie w zakładach SAIB).
Opracowano następnie także dalsze prototypowe wersje rozwojowe samolotu: Ca.34 (z częściowo zakrytą kabiną z otworami dla członków załogi), Ca.35 (węższa gondola o owalnym przekroju, podobna do Ca.5, bez kół przednich).