Po śmierci lekarza, Depaul został przejęty przez bratanka zmarłego, który sprzedał go francuskiemu renegatowi, gdzie musiał pracować przy kopaniu rowów. Dzięki wstawiennictwu jednej z żon renegata – prawosławnej Greczynce – Wincenty otrzymał obietnicę od swego pana, że razem powrócą do Francji. 28 czerwca 1607 roku przybyli do Aigues-Mortes.
Historia ta przez lata była podawana w wątpliwość, podkreślając że listy Wincentego były zmyślone. Badania Joségo Maríi Romána, biografa Wincentego, wskazują, że listy zawierają prawdziwą treść.
Powrót do Europy Po okresie niewoli udał się do Rzymu, a na przełomie 1608 i 1609 roku powrócił do Paryża. Posługiwał w szpitalu bonifratrów na przedmieściach Saint-Germain, gdzie poznał Pierre’a de Bérulle’a, który został jego przewodnikiem duchowym. W 1610 roku został jałmużnikiem królowej Małgorzaty Walezjuszki i opatem cystersów w Saint-Léonard des Chaumes. 2 maja 1612 roku zrezygnował z obu urzędów i został mianowany proboszczem Clichy. Dwa lata później zrezygnował z probostwa i udał się do Paryża, gdzie został nauczycielem synów hrabiego Emmanuela de Gondi. Po początkowym oporze i za nakłonieniom de Bérulle’a, został także kierownikiem duchowym hrabiny de Gondi. Jako kaznodzieja głosił kazania, w których podkreślał konieczność odbywania spowiedzi generalnych.