W folwarcznych ogrodach uprawiano marchew, cebulę, pietruszkę, kapustę, rzepę, pasternak oraz chmiel. We wsi znajdowały się trzy stawy rybne.
W Zabłociu były dwa młyny. Młynarzami byli: Grzegorz Szafrański i Marcin Pawlus. Do II wojny światowej istniał również młyn wodny przy obecnej ul. Futrzarskiej, należący do rodziny Kłusaków.
Zabłocie pod zaborem austriackim thumb|Browar w Żywcu w XIX wieku thumb|Pocztówka z Zabłocia z 1899 thumb|Ulica Główna w Zabłociu w I poł. XX wieku thumb|Ulica Główna w Zabłociu w I poł. XX wieku thumb|Fabryka Papieru na początku XX wieku thumb|Zabudowania nad potokiem Sienianka W 1784 przystąpiono do budowy drogi cesarskiej prowadzącej z Wadowic w kierunku Węgier, która poprowadzona została przez Zabłocie. Trasa ta uzyskała na terenie wsi nazwę ul. Głównej.
Do początku XIX wieku Zabłocie stanowiło miejscowość rolniczą. Działały w niej młyny oraz funkcjonujący już w XVI wieku tartak. W 1819 powstał tu jeden z pierwszych zakładów przemysłowych – Fabryka Mydła i Świec Szymona Munka, znajdująca się przy moście na Sole i ul. Głównej. Natomiast 1837 Karol Schrötter i Franciszek Männhardt uruchomili we wsi fabrykę sukna.