Uzbrojona była w szable i łuki, a od 1676 roku także w dzidy.
Formowanie Chorągiew była podstawową jednostką organizacyjną i taktyczną, walczącą w szyku ustawionym w 3 szeregi. Początkowo oddziały tatarów liczyły od kilku do kilkudziesięciu żołnierzy, a od 1552 roku ok. 100–150 żołnierzy podzielonych na poczty. Od 1663 roku poczty tatarskie, w wyniku nacisków sejmowych na zmniejszanie liczby pocztowych, składały się zazwyczaj tylko z dwóch "koni" (towarzysz i pocztowy), co spowodowało spłycenie szyku chorągwi do dwóch szeregów. Oficerami (rotmistrz, porucznik, chorąży) była zazwyczaj szlachta tatarska, towarzyszami i pocztowymi zwykli Tatarzy, a także biedniejsi Polacy, Litwini i Rusini. Zamiana oddziałów tatarskich na wołoskie, kozackie lub pancerne albo z wołoskich na tatarskie było zjawiskiem częstym.
W latach 1621–1651 mieszano doraźnie 5–12 chorągwi jazdy różnego rodzaju (husaria, pancerni, kozacy, wołosi, tatarzy) w ramach formowania pułków przed konkretnym zadaniem lub bitwą. Od 1653 miało to już charakter stały, tzn. pod jednym dowódcą służył jeden i ten sam pułk.