Za czasów hetmaństwa Jana Sobieskiego, po każdej kampanii zmieniano nieco skład pułków, mieszając je między sobą, dla lepszego zagospodarowania pieniędzy przeznaczonych na komput.
W latach 1576–1717 Wojny prowadzone przez Stefana Batorego, a następnie walki w trakcie panowania Zygmunta III spowodowały zwiększony zaciąg, m.in. do tatarów. W XVII wieku chorągwie tatarskie składały się głównie z Tatarów polskich mieszkających na terenie Korony i Litwy oraz z uciekinierów z Krymu. Walcząc w sile 2 chorągwi, po około 150 żołnierzy w każdej, wyróżnili się w bitwie pod Kircholmem, gdzie wraz z petyhorcami prowadzili pościg za uciekającymi Szwedami.
Po pierwszych klęskach Polaków w czasie powstania Chmielnickiego w bitwach nad Żółtymi Wodami i pod Korsuniem, zaciągnięto w latach 1651–1652 około 8 chorągwi tatarskich (960 koni). Brały one udział w bitwie pod Beresteczkiem, a po rzezi pod Batohem ich liczba stopniowo wzrastała, w wyniku problemów z ponowną, pośpieszną rekrutacją do wzmacnianych wojsk suplementowych, które po połączeniu z resztkami kwarcianych, przemianowano na komputowe.