W latach 80. zaczęła nagrywać audiobooki wydawane na kasetach magnetofonowych, m.in. Les petits chevaux de Tarquinia Marguerite Duras, Witaj, smutku Françoise Sagan i Les paradis aveugles . Poza tym zaprojektowała kolekcję biżuterii, która była prezentowana w Japonii, Brazylii i Stanach Zjednoczonych.
W latach 1985–1999 rysy twarzy Deneuve przedstawiała Marianne, nieoficjalny symbol Republiki Francuskiej.
Po rocznej przerwie od występowania w filmie wystąpiła w roli Lili, samotnej matki, w dramacie psychologicznym André Téchiné’a Miejsce zbrodni (Lieu du crime, 1986), który został zakwalifikowany do konkursu głównego podczas 39. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes, a Deneuve za występ w filmie była nominowana do festiwalowej nagrody za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą. Następnie zagrała Claudię w komedii Mario Monicellego Miejmy nadzieję, że to będzie córka (wł. Speriamo che sia femmina, 1986), która otrzymała siedem nagród Donatello. Również w 1986 wystąpiła w telewizyjnej kampanii na rzecz prywatyzacji banku Compagnie de Suez (za co otrzymała 4 mln funtów) i wypuściła do sprzedaży perfumy „Deneuve”, sprzedawane w USA i we Francji.