Po śmierci Barbary Blum w 1900 ożenił się po raz drugi z Jadwigą Sokołowską i przeniósł się do Radomia. Od 1902 do 1907 był nauczycielem gimnazjalnym w Radomiu, gdzie uczył historii i literatury w Szkole Handlowej. Z drugiego związku małżeńskiego narodził się syn Walery (1908-75), późniejszy powstaniec warszawski. Przyborowscy mieszkali w Radomiu przy ul. Lubelskiej, a następnie Reja 4. Miesiące letnie spędzał na letnisku w Policznej. W tych czasach Walery Przyborowski współpracował z Gazetą Radomską, a od 1902 z lwowskim Kwartalnikiem Historycznym.
Zmarł 13 marca 1913 w Warszawie w wyniku nieudanej operacji pęcherza. Został pochowany na cmentarzu ewangelickim w Warszawie, następnie przeniesiony na cmentarz Powązkowski (kwatera 180-5-28).
Twórczość literacka Pierwszy rozgłos przyniósł Przyborowskiemu cyklu artykułów o emancypacji kobiet (Listy o kobiecie), publikowanych w 1868 w „Przeglądzie Tygodniowym” pod pseudonimem „Wanda L. z Brzozówki”.
Jako powieściopisarz debiutował w 1869 powieścią Hinda o niemożliwej miłości młodej Żydówki oraz chrześcijanina (lekarza z Podlasia). W kolejnych latach tworzył kolejne powieści obyczajowe, jak także opublikował pod pseudonimem "Wanda L.": cykl artykułów o emancypacji kobiet, publikowanych w Przeglądzie Tygodniowym.