Przytułek dla zniedołężniałych był w stanie przyjąć jednocześnie 18 pacjentów. W roku sprawozdawczym 1908/1909 w szpitalu leczyło się 496 osób, rok później było ich 500 (424 Żydów i 76 chrześcijan), a przytułek zamieszkiwało 7 kobiet i 1 mężczyzna. W roku sprawozdawczym 1912/1913 liczba pacjentów wzrosła do 571 (w tym 493 Żydów i 78 chrześcijan). W latach 1930–31 w zakładzie leczono łącznie już tylko 190 osób.

Ponieważ wydatki zakładu przewyższały jego dochody, subwencjonowaniem instytucji zajmowała się poznańska gmina żydowska i jej zamożniejsi członkowie. Z tego względu zarząd gminy wybierał również członków tzw. Komisji Administracyjnej, kierującej zakładem. Jej pierwszym przewodniczącym był adwokat Julius Salz, a jego następcą kupiec i radca miejski Hermann Elkeles. Po rewizji z 4 września 1896 w budynku otwarto przyszpitalną aptekę prowadzoną przez inspektora zakładu, posiadającego odpowiednie uprawnienia. Do swojej śmierci w styczniu 1910 roku, funkcję tę pełnił Isidor Schwarz.