Jako że dobry stan techniczny budynku utrzymywał się przez cały okres jego istnienia, nie było potrzeby przeprowadzania remontów, ani jego przebudowy. W 1909 roku wykonano drobne prace malarskie na korytarzach i w pojedynczych pomieszczeniach. 1 marca 1912 oddano do użytku nowo wybudowany oddział zakaźny szpitala w oddzielnym budynku, wzniesiony wg projektu Alfreda Grottego na tyłach parceli, z dłuższą, frontową elewacją zwróconą w kierunku ul. Roosevelta. Teren pod budowę pozyskano w wyniku zamiany gruntów: ośmiometrowej szerokości pas ziemi od strony ul. Wieniawskiego zamieniono na obszar o takich samych wymiarach po zachodniej stronie kompleksu.
W 1933 odnowiono statut fundacji, co umożliwiło dalsze jej funkcjonowanie, aż do wybuchu II wojny światowej. W 1940 władze niemieckie rozpoczęły poszukiwania terenu pod budowę nowego gmachu szpitala dla żandarmerii i policji. Jego projektantem miał być główny architekt niemieckiej policji Carl Stahl-Urach. Jedną z propozycji ze strony służb była przebudowa dawnego szpitala fundacji Rohrów. Nie zyskała ona jednak aprobaty władz miasta, które planowały przekształcenie Dzielnicy Cesarskiej w faszystowską dzielnicę rządową. Klęska III Rzeszy uniemożliwiła jednak realizację planów policji, a zabudowania szpitalne zostały zniszczone w trakcie walk o Poznań zimą 1945 roku.