W 1993 na ich miejscu wzniesiono poznański ośrodek PAN. Jedyną ocalałą częścią kompleksu pozostał budynek infekcyjny, przebudowany po wojnie na dom mieszkalny przy ul. Zygmunta Noskowskiego 12.
Architektura Kompleks budynków szpitala i przytułku zajmował czwartą część parceli o powierzchni 4 mórg (ok. 10 tys. m²). Część frontową zajmował ogród z fontanną, stanowiący część obszernego założenia parkowego, znajdującego się głównie na tyłach parceli. Stanowiły je alejki wysadzane licznymi drzewami i krzewami. Po prawej stronie głównej bramy ulokowano dwa małe budynki: dom portiera i kostnicę, a kompleks budynków szpitalnych, zbudowanych w systemie korytarzowo-pawilonowym na lekko wznoszącym się terenie w centrum działki. W jego skład wchodziła część główna budynku, skierowana podłużną fasadą do ulicy Wieniawskiego, mieszcząca pomieszczenia administracyjne i pokoje pacjentów przytułku. Z jej południowo-wschodniego narożnika, przed lico fasady wystawała prostokątna przybudówka bet midraszu. Ze środka zachodniej elewacji budynku głównego odchodziło prostopadle skrzydło szpitalne zakończone dużą przybudówką z poprzecznym korytarzem i dwoma salami operacyjnymi.