Od skrzydła szpitalnego, prostopadle w kierunku północnym odchodziła jedyna parterowa część budynku, mieszcząca pomieszczenia gospodarcze.
Ze względu na położenie w pierwszym rejonie fortecznym, mimo posiadania solidnych fundamentów, budynki mogły być maksymalnie jednopiętrowe oraz posiadać drewniany szkielet konstrukcji słupowo-ramowej, wypełniony ściankami Rabitza (napięta, cynkowana siatka druciana oszalowana obustronnie zaprawą cementową). Tak nietrwała forma budynku dawała możliwość jego rozbiórki w ciągu 24 godzin. Mogła ona wynikać z ewentualnej intensywnej aktywności budowlanej na terenach pofortecznych, zakłócającej charakter kompleksu, wpisujący się w popularny model niskich, szachulcowych lecznic wznoszonych na przedmieściach niemieckich miast. Elementy konstrukcyjne, takie jak białe powierzchnie wypełniające brązowe ramy konstrukcji, wykorzystano tutaj jako dekoracje elewacji. Fasadę frontową wykonano w stylu charakterystycznym dla architektury uzdrowiskowej: ze spłaszczonymi i spiętymi dekoracyjnymi więźbami dachami z mocno wystającymi, wspartymi na konsolach okapami i obiegającymi elewację balkonami z dekoracyjnymi balustradami.