W momencie budowy szpital fundacji Rohrów był jednym z najlepiej wyposażonych instytucji leczniczo-opiekuńczych w Prowincji Poznańskiej i odznaczał się nietypowym dla tego typu instytucji charakterem. Wychodząc z założenia, że chory potrzebuje miejsca opieki, które możliwie jak najmniej będzie przypominać mu o chorobie, zdecydowano się na nadanie obiektowi charakteru bardziej uzdrowiskowego niż szpitalnego. Na tę estetykę złożyło się wielokrotne rozczłonkowanie kompleksu, jego umiejscowienie w spokojnej okolicy założenia ogrodowo-parkowego oraz przestrzenność i przewiewność korytarzy i pomieszczeń budynku.
Część administracyjna i przytułek Podłużna część główna kompleksu szpitalnego usytuowana została równolegle do ul. Wieniawskiego i mieściła zarówno pomieszczenia administracyjne jak pokoje dla zniedołężniałych. W ścianę wewnątrz westybulu wmurowano tablicę upamiętniającą fundatora zakładu. Szeroki, jasny korytarz po prawej stronie prowadził do dwupokojowego mieszkania lekarza-asystenta oraz czteropokojowego mieszkania służbowego inspektora zakładu. Korytarz w lewej części budynku prowadził do biura, pokoju zgłoszeń, sali posiedzeń i czterech pokoi przytułku. Na obu końcach korytarza znajdowały się toalety.