(po 1156 r.) interpretowany jest jako pozostałość łodzi przypuszczalnie używanej w celach przewozu towarów lub rybołówstwa, o pierwotnej długości do 15 m i szerokości do 3,5 m. Wrak jest zachowany stosunkowo kompletnie (ma 11 m długości), choć bez rufowej częściLitwinienko, 2022, s. 22–23.. Całkowitą długość jednostki szacuje się na 16 m, a stopień kompletności na 2/3Ossowski, 2016, s. 54.. Badania drewna dębowego, z którego łódź jest w całości zbudowana wskazują, że pochodzi ono z rejonu na zachód od SzczecinaOssowski, 2016, s. 54, 55.Litwin, 2021, s. 152..
Kolejny wrak, P-5, odkryto w roku 1990. Datowany jest on na połowę XIII w., do końca 2021 r. odsłonięto większą część, długości 10 m i szerokości do 3 m. Jest najlepiej zachowany z dotychczas znanych średniowiecznych wraków z PuckaLitwinienko, 2022, s. 24–25..
Łodzie P-3 i P-5 wykonano w sposób typowy dla szkutnictwa słowiańskiegoPopek i Pydyn, 2022, s. 16..
Oprócz łodzi klepkowych, na badanym podwodnym stanowisku archeologicznym znaleziono dwie dłubanki, obie datowane są na okres sprzed powstania najstarszego z portów średniowiecznych. Jedna (P-4) pochodzi z VIII w., ma 4 m długości i odkryto ją w 1979 rokuLitwinienko, 2022, s. 23.. Druga, zachowana fragmentarycznie, została wydatowana na przełom IV i V wiekuPopek i Pydyn, 2022, s.