Kosovel nie chciał tworzyć spójnego programu poetyckiego, w swoich dziennikach krytykował pogoń za tworzeniem wzorców.

Inspiracje impresjonizmem, szczególnie Josipem Murnem, widać przede wszystkim we wczesnych wierszach Kosovela. Tematem wielu z nich są rodzinne strony poety, dzięki czemu zyskał on przydomek „Wieszcza Krasu”. Często pojawiające się w nich motywy to pejzaż krasowy, postać matki i ulotność ludzkiego życia, nasycone różnymi znaczeniami symbolicznymi. Z czasem Kosovel zwrócił się w kierunku ekspresjonizmu, rozwijając wizjonerską ideę społeczną i religijną skoncentrowaną wokół wyobrażenia osobistej i zbiorowej apokalipsy jako elementu poprzedzającego katharsis i stworzenie nowego etosu, „nowego świtu”. Wiele z jego wierszy dotyczy niesprawiedliwości społecznej, zbliżającej się katastrofy politycznej oraz nieuchronności globalnej transformacji wymuszającej zmianę paradygmatu myślenia. Według Bożeny Tokarz: „Fenomen Kosovela polega na tym, że pomimo przynależności do awangardy historycznej jest bliski współczesnemu odbiorcy ze względu na stawiane przez niego pytania i wątpliwości odnośnie poezji, poety, kondycji ludzkiej, kultury, wartości etycznych i estetycznych”.