„Był pierwszym (obok Podbevška) słoweńskim poetą wieku cywilizacji technicznej, który dostrzegł w nim nieograniczone możliwości ludzkie i zniewolenie w automatyzmie działań i reakcji, prowadzące do katastrofy humanitarnej. Nie negował więc ani nie gloryfikował cywilizacji technicznej jako wytworu ludzkiego rozumu. Dostrzegał w niej ogromne możliwości ułatwiające życie, lecz także rodzące się stereotypy: pieniądza, uprzedmiotowionego ciała, siły fizycznej, polityki, mechanizacji itp.” thumb|left|Rękopis utworu Kons. 5:Gnój to złotoi złoto to gnój.Oboje = 00 = ∞∞ = 0A B < 1, 2, 3.Kto nie ma duszy,nie potrzebuje złota,kto ma duszę,nie potrzebuje gnoju.I, A.Przekład polski za Kosovel 2012 ↓, s. 269. Najbardziej charakterystyczną grupę utworów Kosovela stanowią wiersze nazywane kons. Ten stworzony przez niego neologizm nawiązuje do słów „konstruktor”, „konstrukcja”, „konstruktywność” itp., a zarazem do skracania słów popularnego wśród radzieckiej awangardy. Konsy stanowią rodzaj kolażu tekstowego. Składają się z fragmentów nagłówków gazet, równań matematycznych, wzorów chemicznych, skrótów, haseł politycznych itp., znaczącą rolę odgrywają z nich zatem liczby, symbole matematyczne, znaki interpunkcyjne i poszczególne litery alfabetu.