Sojuz-U (również Sojuz 11A511U) – rosyjska rakieta nośna konstrukcji radzieckiej, powstała bezpośrednio z rakiety balistycznej R-7. Najczęściej i najdłużej używana rakieta kosmiczna na świecie – 786 startów w latach 1973–2017, była tzw. „koniem pociągowym”, najpierw radzieckiego, a potem rosyjskiego programu kosmicznego. Sojuz-U zastąpił w służbie poprzednie warianty rakiet Sojuz i Woschod, będąc zmodyfikowaną rakietą zdolną wykonać wszystkie zadania poprzedniczek. Wycofany ze służby po prawie 44 latach.
Historia Zaprojektowany w Centralnym Specjalistycznym Biurze Konstrukcyjnym (CSKB), po raz pierwszy Sojuz U został wystrzelony 18 maja 1973 r. i z sukcesem wyniósł satelitę rozpoznawczego (potocznie: szpiegowskiego) typu Zenit o masie ok. 6600 kg i desygnacji Kosmos 559 lub Zenit-4MK nr 13. W następnych lotach przy użyciu tych rakiet wystrzelono szereg satelitów wojskowych (także serie Jantar, Resurs...) i naukowych (m.in. Bion), a także kapsuł załogowych typu Sojuz (począwszy od misji Sojuz 16 w grudniu 1974 r.) i promów towarowych typu Progress (lot Progress 1 w styczniu 1978 r.). Sojuz-U został podstawą radzieckiego programu lotów załogowych (Program Sojuz) i wziął udział w programie Apollo-Sojuz.