Historia Stacja kolejowa w Dąbrowie Górniczej jest dawnym elementem Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, która łączyła Warszawę z granicą zaboru austriackiego – Galicją. Linia ta była znana również jako Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska, a jej dąbrowski odcinek otwarto w 1858 roku. W 1859 otwarto przedłużenie linii do Sosnowca. Początkowo poprowadzono jedynie jeden tor, w latach 1860-1880 ułożono drugi. Linia przechodząca przez Dąbrowę była odnogą Kolei Warszawsko-Wiedeńsiej stworzona dla połączenia z granicą z Prusami w Sosnowcu oraz w celu transportu węgla z Zagłębia Dąbrowskiego w głąb kraju. lewo|mały|Dworzec Wiedeński (1915) lewo|mały|Dworzec Iwanogrodzki (2013) Budynek dworca w Dąbrowie Górniczej został otwarty w 1888 roku. Jest to obiekt w całości podpiwniczony, oparty na rzucie prostokąta ze środkową częścią węższą. Składa się z trzech prostokątnych brył. Budynek posiada dwie kondygnacje nadziemne oraz centralną parterową. Poddasze budynku jest nieużytkowe. Elewacje ceglane posiadają bogaty detal architektoniczny w postaci obramowań okiennych i drzwiowych, gzymsu oddzielającego kondygnacje budynku, a także gzymsu znajdującego się pod linią dachu.