Ze studiów wynikły jego umiejętności warsztatowe, np. znaczenie w jego malarstwie przestrzennie potraktowanego rysunku. W czasie studiów Kaczmarski opanował umiejętność budowania wielopostaciowych obrazów tematycznych i wykorzystywał to w pierwszych latach po studiach, malując po powrocie do kraju kompozycje na zamówienia publiczne i na konkursy (”Łanięty” (1959), „Strajk szkolny 1905” (1960), „Hiszpania 1938” (1961)). Jednocześnie poszukiwał indywidualnej formuły dla swojego malarstwa. Pierwsze jego prace malowane po studiach, pejzaże miejskie, widoki dachów i kominów oglądanych z okien pracowni, noszą ślady fascynacji sposobem budowania obrazów przez Cézanne’a („Dachy starej Warszawy”, „Noc”). W latach 1968–70 powstał cykl szkiców i obrazów „Droga”, nawiązujących do twórczości Andrzeja Wróblewskiego.
Od 1969 do 1971 pracował nad serią obrazów w ciemnej tonacji, z użyciem zwierzęcych czaszek („Czerepy”). W tym samym czasie rozpoczął malowanie wnętrz pracowni wypełnionych „rekwizytami codzienności”, ten rodzaj przedstawień stał się motywem przewodnim jego dalszej twórczości. Od 1976 ze zmianą pracowni wiązało się wprowadzenie chłodnej, niemal monochromatycznej kolorystyki, powstawały obrazy pustych wnętrz z nielicznymi przedmiotami.