W trakcie pobytu w Dreźnie w jego twórczości pojawiły się nowe motywy, zestawiane antyczne gipsowe rzeźby ze współczesnymi rekwizytami – hełmem, globusem, ubraniem. Te obrazy autor sam nazywał „białymi” albo „klasycyzującymi” (Niobe”, tryptyk „Poloty”, „Wnętrze z torsem i kulą”). Od 1980 malował cykl obrazów „Okno”, fragment wnętrza pracowni w różnym oświetleniu, w rozmaitych porach dnia ze sztalugami, parasolem, przewróconym krzesłem, zasłoniętym oknem. W okresie 1981–83 powstało kilka obrazów o charakterze otwarcie politycznym. Znamienne są dwie kompozycje: „Strajk wg Stanisława Lentza w stulecie Polskiego Ruchu Robotniczego” z 1983, oraz szkice do tematu „Aresztowani” z aktem chłopca i zomowcami.
Do tej grupy trzeba zaliczyć serię martwych natur z czaszkami w hełmach nawiązujących do tradycyjnych przedstawień „memento mori” namalowanych jako komentarz do groteskowej i przerażającej rzeczywistości stanu wojennego („Czaszka w hełmie”, „Tryptyk bez tytułu” 1982). Jest autorem portretu Jerzego Popiełuszki (1984). Od połowy lat 80. w malarstwie Kaczmarskiego pojawiła się nowa paleta soczystych, czystych barw, początkowo w martwych naturach, następnie w przedstawieniach wnętrz i studiach postaci. Powstała seria autoportretów z podwójnym odbiciem (1985–87), studia modelki i manekina.