XIX wieku odnowiono ławki, konfesjonały, ambonę, chrzcielnicę i organy, pomalowano także sklepienie i ściany prezbiterium oraz przeprowadzono prace przy siedmiu ołtarzach. Po 1885 roku drewniany chór zastąpiono murowanym, wspartym na kolumnach.
Kolejny większy remont rozpoczęto w latach 90. XIX wieku z powodu złego stanu dachu i sklepienia nawy. Prace ukończono w 1899 roku. Do 1909 roku wnętrze ozdobił polichromią Antoni Dowmont, a w 1911 roku w prezbiterium położono nową terakotową posadzkę i ustawiono chrzcielnicę. W tym samym okresie zakupiono czternaście terakotowych stacji Drogi Krzyżowej.
W czasie I wojny światowej pociski artylerii niemieckiej naruszyły dach i ściany. Podczas bombardowania Ostrołęki w lecie 1915 roku spłonął dach, sklepienie zostało osłabione, a długotrwały ostrzał artyleryjski uszkodził mury. Niemieckie władze okupacyjne dokonały również rekwizycji części wyposażenia. W 1916 roku odbudowano więźbę dachową. 23 lutego 1928 roku fara została formalnie uznana za zabytek, w związku z czym kolejne prace wymagały zgody władz konserwatorskich.
Na początku lat 30. XX wieku wykonano nową więźbę i pokryto dach.