Po zakończeniu I wojny światowej Białowieża z woli Niemiec od 10 grudnia 1918 do lutego 1919 znajdowała się pod administracją litewską, która jednak była podporządkowana wojskom niemieckim. W dniu 27 lutego 1919 roku do Białowieży wkroczył polski oddział konny dowodzony przez majora Jerzego Dąbrowskiego, co spowodowało, że następnego dnia Białowieżę dobrowolnie opuścił 50-osobowy oddział niemiecki. W dniu 4 marca Białowieżę zajął 200-osobowy oddział Wojska Polskiego pod dowództwem płk. Wacława Iwaszkiewicza. W dniu 7 marca przybyła do Białowieży 17-osobowa grupa polskich fachowców leśnych na czele z inspektorem Henrykiem Dąbrowskim. 21 marca 1919 roku do Białowieży przybyły polskie władze cywilne. W dniach 22–30 lipca 1919 roku reprezentujący władze polskie Jerzy Osmołowski, Aleksander Więckowski i Michał Kossakowski prowadzili w Białowieży negocjacje z delegacją bolszewicką, na czele której stał Julian MarchlewskiW. Gostyńska, Materiały archiwalne o tajnych rokowaniach polsko-radzieckich w Baranowiczach i Białowieży (czerwiec - lipiec 1919 r.), Z dziejów stosunków polsko-radzieckich. Studia i materiały, 1969, t. IV, s. 168-169.