Natomiast mechanika angielska była cięższa, wymagała silniejszego uderzenia (z uwagi na większe zagłębienie klawiszy i wolniejszy system odbicia młoteczków od strun przy repetycjach), przy czym dźwięk wydobywany z tych instrumentów stawał się pełniejszy, idealny do prowadzenia kantyleny. Sam Hummel szeroko wypowiadał się na temat obydwu tych fortepianów i uznawał, że dla stylu brillant bardziej odpowiednia jest mechanika wiedeńska, która „nie utrudnia biegłości palców”.
Wspomnianego już Hummla, uważa się za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli stylu brillant. Reprezentuje on ów styl nie tylko w swojej twórczości muzycznej, ale także w teorii, czego przejawem jest podręcznik do gry na fortepianie: Ausfuhrlische theoretisch – praktische Answeisung zum Pianoforte Spiel vom ersten Elementarunterricnt an bis zum vollkommendsten Ausbildung. Był on ceniony przez pianistów pierwszej połowy XIX wieku, gdyż stanowił pełne usystematyzowanie reguł dotyczących gry na fortepianie.
Hummel był uczniem Mozarta i od niego przejął klasyczne zasady, formy i wiele środków z zakresu techniki pianistycznej. Jednak czerpiąc z twórczości swojego wielkiego poprzednika, Hummel nie poprzestał na naśladownictwie.