W maju 1946 roku przybyła do Paryża. Przez pierwszy rok mieszkała u krewnego matki w Wersalu. Pracowała jako wychowawczyni i nauczycielka matematyki w sierocińcu dla dzieci żydowskich w Rueil-Malmaison. W grudniu 1946 roku do Paryża przyjechał Aron Langfus, z którym od sierpnia 1947 roku mieszkała. W styczniu 1948 roku wzięli ślub cywilny w Montreuil, a w maju tego samego roku urodziła się ich córka Maria. Następnie zamieszkali w wynajętej kawalerce w Pantin. W latach 1950–1951 uczęszczała na kurs sztuki dramatycznej, zainteresowała się wówczas dramatopisarstwem.
W 1956 wystawiony został pierwszy spektakl jej autorstwa napisany po francusku, Les Lépreux (Trędowaci), gdzie opisuje aresztowania Żydów polskich w 1941 roku. Okazał się on zbyt okrutny dla publiczności. Langfus skupiła się zatem na prozie i wydała w 1960 roku powieść autobiograficzną Le sel et le soufre (Sól i siarka), jedno z pierwszych tego rodzaju dzieł poruszających temat Zagłady Żydów. W 1961 roku książka została wyróżniona szwajcarską nagrodą Charlesa Veillona. Publikowała także w prasie krótkie opowiadania. Współpracowała z czasopismem „”, w którym od 1961 roku prowadziła dział recenzji filmowych i teatralnych. Jej druga powieść, (Bagaże z piasku), otrzymała nagrodę Goncourtów w 1962.