Pomocników werbowano przede wszystkim spośród byłej mniejszości niemieckiej, członków SS, SA oraz Selbstschutzu. Osoby te na okras trwania spisu zostały zwolnione z zakładów pracy, zaś wynagrodzenie za dni nie przepracowane otrzymały z funduszu państwowego.W wyjątkowych wypadkach korzystano również z pomocy Polaków. Wolno było korzystać z pomocy tylko tych Polaków, którzy zatrudnieni byli w administracji państwowej i to wyłącznie do prac organizacyjnych. Polaków wykorzystywano zatrudniając ich w charakterze tłumaczy głównie na terenie Zagłębia Dąbrowskiego oraz w powiatach: chrzanowskim, olkuskim, wadowickim i żywieckim.
Głównym zadaniem pomocników było dokładne stwierdzenie tożsamości osób zgłaszających się do rejestracji. W pracy tej w miarę możności korzystano ze starych dowodów osobistych posiadanych przez ludność, zaś w wypadku nieposiadania żadnego dokumentu stwierdzającego tożsamość, korzystano z informacji krewnych lub sąsiadów. Zadania te były łatwe do zrealizowania szczególnie w małych miejscowościach, gdzie wszyscy wzajemnie się znali.