Prowadził dalsze doświadczenia z epidiaskopowym teatrzykiem lalkowym. Realizował cykl heliografii Luxogramy, kontynuowany w 1955 r. jako Luxogramy II. Obraz jest w nich rezultatem rzutowania na światłoczuły papier sztucznego lub naturalnego światła przez płaskie lub przestrzenne, półprzejrzyste papierowe modele o zgeometryzowanych kształtach. Projektował wnętrza sklepów w Kielcach (w zespole). Został powołany na stanowisko adiunkta na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie. Urodził się syn Marcin.

1955

Zaczął próby z kineformami. Pierwszy aparat byt po prostu pudłem z dykty, w którym Pawłowski umieścił żarówkę i modele: kawałki kartonu, strzępki celofanu. Można było nimi delikatnie poruszać. Jedna ze ścian pudła była zastąpiona ekranem z kalki technicznej, na którym powstawał ruchomy obraz. Z magnetofonu odtwarzano muzykę Bacha, śpiew Ymy Sumac. Na „Wystawie architektury wnętrz i sztuki dekoracyjnej” w Pałacu Sztuki w Krakowie (kat.) prezentował projekt wnętrz Państwowego Teatru Lalek „Banialuka” w Bielsku (zrealizowany wspólnie z Leszkiem Wajdą i Antonim Haską, 1953) oraz zestaw mebli: półkę i taboret. Wziął udział w wystawie Okręgowej ZPAR. Projekt konkursowy plakatu na Światowy Kongres Pokoju w Helsinkach otrzymał wyróżnienie. Urodził się syn Marek.

1956