członków Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy MO, któremu groziło „rozwiązanie siłowe”.
Od 1980 pracował jedynie w Akademii Spraw Wewnętrznych. Jednocześnie uczestniczył w seminarium doktorskim w IPSiR UW, prowadzonym przez prof. Adama Krukowskiego. W styczniu 1987 obronił w Akademii Spraw Wewnętrznych pracę doktorską z antropologii systemowej pt. „Geneza i przyczyny przestępczości w świetle teorii systemów autonomicznych”. W 1989 przygotował rozprawę habilitacyjną pt. „Aktywność twórcza. Ujęcie systemowe”. Wdrożył wówczas proces habilitacyjny w Wojskowej Akademii Politycznej. W tym samym czasie został powołany do zespołu doradczego najpierw wiceministra, a później ministra Spraw Wewnętrznych, senatora, dr Krzysztofa Kozłowskiego, który pracował m.in. nad ustawą o centralnych organach państwa w nowej rzeczywistości ustrojowej. W 1989 wydana została pierwsza część jego rozprawy doktorskiej pt. „Podstawy interdyscyplinarnej teorii czynników kryminogennych”. Wydano wówczas również na prawach rękopisu pracę „Aktywność twórcza. Ujęcie systemowe”, w której sformułował kilka zasad aktywności twórczej: kongruencji cech, informacji adekwatnej sterowniczo, konfiguracji charakterologicznych oraz zasady aktywacji motywacyjnej.