Słownik prasłowiański zauważa, że w języku prasłowiańskim samogłoski u i y czasami wymieniają się w niektórych przyrostkach (np. : ; : ); wskazuje się także na późniejsze alternacje, np. strus. : ‘Chocim’, dłuż. młyn : młun ‘młyn’. W związku z tym rekonstruuje wcześniejszą formę imienia jako . Pochodzenie przyrostka jest niejasne.
Pojawiło się pytanie o pierwotne znaczenie tego słowa. Według części językoznawców najpierw powstał apelatyw , jednak jak wskazuje Andrzej Sieradzki, przyrostek pierwotnie tworzył nazwy wykonaców czynności, związku z czym pierwotny musi być teonim . Z taką oceną zgadza się historyk Aleksander Gieysztor oraz Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny.
Inne i przestarzałe etymologie Praindoeuropejski *Perkʷúh₃nos
Część indoeuropeistów, np. James Mallory i Douglas Q. Adams, slawistów, np. Martin Pukanec, oraz historyków, np. Peter Jackson (konsultując się z indoeuropeistą ), próbuje, przy pomocy językoznawstwa porównawczego, zrekonstruować praindoeuropejskiego boga burzy o imieniu *Perkʷúh₃nos. Głównymi świadectwami językowymi ma być Perun, bałtyjski bóg gromu Perkun, Fjörgyn – matka Thora, boga gromu w mitologii nordyckiej – i, być może, Pardźanji, wedyjski bóg deszczu i burzy, albański bóg pogody Perëndi, oraz hetyckie peru(naš) ‘skała’.