W tym użyciu jest wyrazem mniej bezpośrednim i bardziej dystansującym niż zaimki takie jak anata czy męskie kimi i omae; bywa wiązany z dialektami zachodniej Japonii oraz z mową gospodyń domowych.
Okoliczności przyjęcia się tego zaimka wśród fanów mangi i anime nie są jednoznacznie ustalone. Miłośnicy fantastyki naukowej posługiwali się nim wobec właścicieli książek już pod koniec lat 60. Krytyk Eiji Ōtsuka wskazywał, że forma ta pozwalała osobom poznającym się po raz pierwszy – na przykład podczas konwentów – na kontakt zachowujący komfortowy dystans. Wśród hipotez dotyczących rozpowszechnienia wyrazu wymienia się jego użycie przez pisarkę Motoko Arai w eseju z 1981 roku, zwyczaje językowe środowiska skupionego wokół studia Gainax, którego część założycieli pochodziła z prefektury Tottori, a także dialogi anime Macross z 1982 roku, gdzie bohaterowie zwracają się do siebie w ten sposób do czasu bliższego poznania.
Ukształtowanie znaczenia slangowego Współczesna forma slangowa, odróżniana od dawniejszego użycia zapisem hiraganą (おたく) lub katakaną (オタク), weszła do obiegu publicznego w latach 80. za sprawą eseisty Akio Nakamori.